4 حکایت از عبید زاکانی

۱-مردی جامه ای بدزدید و به بازار برد تا بفروشد و آن را از او دزدیدند،چون باز آمد گفتند:جامه را چند فروختی؟گفت:به بهای خرید.

۲-شخصی دعوی خدایی می کرد،او را پیش خلیفه بردند.خلیفه گفت:پارسال اینجا یکی دعوی پیغمبری کرد او را بکشتند.گفت:نیک کردند که او را من نفرستاده بودم.

۳-مردی مرغی بریان بر سفره ی یکی از بخیلان دید که دستی بدان دراز نشد و روز دیگر به سفره بازگشت.چون چند روز بر آن روش بگذشت مرد گفت:عمر این مرغ پس از بسمل شدن درازتر از عمر او در دوران زندگی است.

۴-مردی حجاج یوسف را گفت:دوش تو را در خواب چنان دیدم که مگر در بهشت بودی.گفت:اگر خوابت درست باشد در آن سرا بیداد بیش از دنیاست.

حکایت

پادشاهی به کشتن بیگناهی فرمان داد.گفت:ای ملک بموجب خشمی که ترا بر منست آزار خود مجوی که این عقوبت بر من به یک نفس بسر آید و بزه آن جاوید بر تو بماند.

دوران بقا چو باد صحرا بگذشت           تلخی و خوشی و زشت و زیبا بگذشت

پنداشت ستمگر که ستم بر ما کرد         بر گردن او بماند و بر ما بگذشت

ملک را نصیحت او سودمند آمد و از سر خون او در گذشت.

                                                                                                            "سعدی علیه الرحمه"

برای مشاهده ی زندگی نامه و آثار شاعراینجا کلیک کنید.

حکایت

روباهی با گرگی دم مصادقت میزد و قدم موافقت می نهاد،و با یکدیگر به باغی گذشتند.در استوار بود و دیوار پر خار،گرد آن گردیدند تا به سوراخی رسیدند،بر روباه فراخ و بر گرگ تنگ،روباه آسان درآمد و گرگ به زحمت فراوان.

انگورهای گوناگون دیدند و میوه های رنگارنگ یافتند.روباه زیرک بود،حال بیرون رفتن را ملاحظه کرد و گرگ غافل چندانکه توانست بخورد.ناگاه باغبان آگاه شد و چوبدستی برداشت وروی بر ایشان نهاد.روباه باریک میان زود از سوراخ بجست و گرگ بزرگ شکم در آنجا محکم شد.باغبان به وی رسید و چوبدستی کشید،چندانش بزد که نه مرده و نه زنده پوست دریده و پشم کنده از آن تنگنای بیرون رفت.

زور مندی مکن ای خواجه به زر                کآخر کار زبون خواهی رفت

فربهت کرد بسی نعمت وناز                       زان بیندیش که چون خواهی رفت

با  چنین چثه ندانم که چه سان                    به در مرگ برون خواهی رفت

                                                                                                               "عبد الرحمن جامی"

    برای مشاهده ی زندگی نامه و آثار شاعراینجا کلیک کنید.     

حکایت

حکیمی پسران را پند همی داد که جانان پدر هنر آموزیدکه ملک و دولت دنیا اعتماد را نشاید و سیم و زر در سفر بر محل خطرست،یا دزد بیکار ببرد یا خواجه به تفریق بخورد.اما هنر چشمه زاینده است و دولت پاینده.وگر هنرمند از دولت بیفتدغم نباشد که هنر در نفس خود دولت است،هر جا که رود قدر بیند و در صدر نشیند و بی هنر لقمه جیند و سختی بیند.

سخت است پس از جاه تحکم بردن

خو کرده به ناز،جور مردم بردن

وقتی افتاد فتنه ای در شام

هر کس از گوشه ای فرا رفتند

روستا زادگان دانشمند

به وزیری پادشاه رفتند

پسران وزیر ناقص عقل

به گدایی به روستا رفتند

                                                                                                  "سعدی علیه الرحمه"

برای مشاهده ی زندگی نامه و آثار شاعراینجا کلیک کنید.

حکایت

آورده اند که نوشین روان عادل را در شکارگاهی صید کباب کردند و نمک نبود.غلامی به روستا رفت تا نمک آرد.نوشیروان گفت: نمک به قیمت بستان تا رسمی نشود و ده خراب نگردد.گفتند: ازین قدر چه خلل آید؟گفت:
بنیاد ظلم در جهان اول اندکی بوده است هر که آمد بر او مزیدی کرده تا بدین غایت رسیده.

اگر زباغ رعـیت ملک خورد سـیبی             بر آورند غلامان او درخـت از بیـخ

به پنج بیضه که سلطان ستم روا دارد          زنند لشکریانش هزار مرغ به سیخ

                                                                               "سعدی علیه الرحمه"

برای مشاهده ی زندگی نامه و آثار شاعراینجا کلیک کنید.