همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی                چه زیان تو را که من هم برسم به آرزویی

همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا               تو قدم به چشم من نه بنشین کنار جویی

همه خوش از آنکه مطرب بزند به تار چنگی         من از آن خوشم که چنگی بزنم به تار مویی

به کسی جمال خود را ننموده ای و دانم                همه جا به هر زبانی بود از تو گفتگویی

چه شود که از ترحم دمی ای سحاب رحمت           من خشک  لب هم آخر ز تو تر کنم گلویی

چه شود که راه یابد سوی آب تشنه کامی             چه شود که کام جوید ز لب تو کامجویی

به ره تو بس که نالم زغم تو بس که مویم            شده ام ز ناله نالی شده ام ز مویه مویی

بشکست اگر دل من به فدای چشم مستت              سر خم می سلامت شکند اگر سبویی

نه به باغ ره دهندم که گلی به کام بویم                نه دماغ آنکه از گل شنوم به باغ بویی

بنموده تیره روزم ستم سیاه چشمی                     بنموده مو سپیدم صنم سپید رویی

ز چه شیخ پاکدامن سوی مسجدم نخواند              رخ شیخ و سجده گاهی سر ما و خاک کویی

نظری کن سوی رضوانی دردمند مسکین              که به جز درت امیدش نبود به هیچ سویی

                                                                                               فصیح الزمان شیرازی(رضوانی)