مهد دلیران

مه گردون ادب بودی و در خاک شدی                خاک زندان تو گشت ای مه زندانی من

از ندانستن من،دزد قضا آگه بود                       چو تو را برد،بخندید به نادانی من

آنکه در زیر زمین،داد سر و سامانت                 کاش می خورد غم بی سر و سامانی من

بسر خاک تو رفتم،خط پاکش خواندم                   آه از این خط که نوشتند به پیشانی من

رفتی و روز مرا تیره تر از شب کردی                بی تو در ظلمتم،ای دیده ی نورانی من

بی تو،اشک و غم و حسرت همه مهمان منند       قدمی رنجه کن از مهر،به مهمانی من

صفحه ی روی ز انظار،نهان می دارم                 تا بخوانند بر این صفحه،پریشانی من

دهر،بسیار چو من سر به گریبان دیده است          چه تفاوت کندش،سر به گریبانی من

عضوجمعیت حق کشتی و دیگر نخوری               غم تنهایی و مهجوری و حیرانی من

گل و ریحان کدامین چمنت بنمودند                      که شکستی قفس،ای مرغ گلستانی من

من که قدر گهر پاک تو می دانستم                      ز چه مفقود شدی،ای گهر کانی من

من که آب تو ز چشمه ی دل می دادم                  آب و رنگت چه شد ای لاله ی نعمانی من

من یکی مرغ غزلخوان تو بودم،چه فتاد              که دگر گوش ندادی به نوا خوانی من

گنج خود خواندیم و رفتی و بگذاشتیم                   ای عجب،بعد تو با کیست نگهبانی من

                                                                                                               "پروین اعتصامی"